Blog
29 Eylül 2026 · 1 dk okuma
Öğretmenlerimizin anlattığı konuları unuturuz ama bize nasıl hissettirdiklerini unutmayız. Unutulmayan öğretmenler yalnızca bilgi öğretmediler; bir çocuğa kendisinin değerli olduğunu hissettirdiler.
29 Eylül 2026 · 5 dk okuma
Herkese bir şekilde yetişiyoruz ama günün sonunda bir kişi hep eksik kalıyor: kendimiz. Sınır koymak bencillik değildir; kendini tamamen tüketen bir insanın başkasına verecek gücü de bir gün tükenir. Bugün kendinize küçük bir yer açın ve sorun: “Ben nasılım?”
29 Eylül 2026 · 1 dk okuma
Ailelerden bize yalnızca göz rengimiz değil, davranışlar da miras kalır. Geçmişimizi değiştiremeyiz ama geleceğimizi yönetmesine izin vermeyebiliriz: “Bana kadar böyle geldi. Ama benden sonra böyle gitmeyecek.”
29 Eylül 2026 · 1 dk okuma
Çocuk sevgiyi de, öfkeyi de, özür dilemeyi de önce evde öğrenir. Önemli olan tartışmamak değil, nasıl tartıştığımızdır; çünkü bir çift küçük göz sizi izliyor.
29 Eylül 2026 · 1 dk okuma
Çocuklarımızı rakamlara indirgemeyelim. Başarı önemlidir ama başarı ile değer duygusu karıştırılırsa çocuk “Başarılıysam seviliyorum.” sonucuna ulaşır. Çocuğunuzun karnesini okuyun, ama önce kalbini okuyun.
29 Eylül 2026 · 1 dk okuma
Sevdiklerimizin hep orada olacağını düşünürüz. Oysa bazı telefonları bugün açmazsak, yarın aramak istediğimizde karşı tarafta kimse olmayabilir. Anneniz veya babanız hayattaysa bugün onları arayın.
29 Eylül 2026 · 2 dk okuma
Çocuklarımızı mutlu etmek için sürekli bir şeyler alıyoruz; oysa çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şey satın alınamaz. Bugün eve gittiğinizde çocuğunuza bir şey almayın, yanına oturun ve onu dinleyin.
