Çocuğunuzun Karnesini Değil, Kalbini Okuyun

Bir çocuk düşünün.

Eve geliyor. Elinde karne. Kapının önünde birkaç saniye bekliyor. Çünkü eve girdiğinde annesinin yüzünün nasıl değişeceğini düşünüyor.

Matematik 65.
Türkçe 80.
Fen 70.

Kapı açılıyor. İlk soru:

“Matematik neden 65?”

Çocuk bir anda bütün yılını o tek rakamdan ibaret zannediyor.

Rakamların göremedikleri

Oysa belki o çocuk sınıfta yalnız.
Belki bir arkadaşı onu dışlıyor.
Belki öğretmeninin karşısında konuşmaya çekiniyor.
Belki geceleri başarısız olmaktan korkuyor.

Ama biz yalnızca 65'i görüyoruz.

Çocuklarımızı rakamlara indirgemeyelim.

• Her çocuk matematikten yüz almak zorunda değil.

• Her çocuk en güzel resmi çizmek zorunda değil.

• Her çocuk sahnede şarkı söylemek zorunda değil.

Ama her çocuk şunu hissetmek zorunda:

“Ben olduğum hâlimle değerliyim.”

Başarı ile değer aynı şey değil

Başarı önemlidir. Elbette çocuklarımız çalışsın. Gayret etsin. Sorumluluk sahibi olsun.

Ama başarı ile değer duygusunu birbirine karıştırırsanız çocuk şu yanlış sonuca ulaşır:

“Başarılıysam seviliyorum.”

İşte hayatın ilerleyen yıllarında bu çocuk sürekli başkalarının onayını arar.

İyi okul…
İyi iş…
İyi araba…
Daha fazla para…
Daha fazla başarı…

Ama içindeki çocuk hâlâ aynı soruyu sorar: “Şimdi yeterince iyi oldum mu?”

En güçlü cümle

Bir çocuğa verebileceğiniz en güçlü duygu şudur:

“Başarısız olsan da yanındayım.”

Bu cümle çocuğu tembelleştirmez. Tam tersine güçlendirir.

Çünkü hata yapmaktan korkmayan çocuk öğrenebilir.
Düşmekten korkmayan çocuk yürüyebilir.
Kaybetmekten korkmayan çocuk yeniden deneyebilir.

Akşam sorulacak sorular

Akşam çocuğunuz okuldan geldiğinde ona sadece derslerini sormayın.

• “Bugün kimi güldürdün?”

• “Birine yardım ettin mi?”

• “Canını sıkan bir şey oldu mu?”

• “Bugün yeni ne öğrendin?”

diye sorun.

Çünkü yarın büyüdüğünde matematik notunu kimse hatırlamayacak. Ama nasıl bir insan olduğu her yerde karşısına çıkacak.

Çocuğunuzun karnesini okuyun.
Ama önce kalbini okuyun.