Bir Gün Annenizi Aramak İsteyeceksiniz Ama Telefonu Açan Olmayacak

Hayatın en büyük yanılgılarından biri şudur:

Sevdiklerimizin hep orada olacağını düşünürüz.

Anne mutfaktadır.
Baba salondadır.
Kardeşimiz bir telefon uzağımızdadır.

Ve insan sahip olduğu şeyin kıymetini çoğu zaman onun hiç bitmeyeceğini düşündüğü için fark edemez.

O telefon bir gün çalmıyor

Annemiz arar. “Ne yapıyorsun?” der.

Bazen sıkılırız. “Anne işim var, sonra konuşalım.” deriz.

Babamız aynı hikâyeyi üçüncü kez anlatır. İçimizden, “Bunu daha önce anlattın.” demek gelir.

Bir gün geliyor…
O telefon çalmıyor.

İnsan işte o zaman aynı hikâyeyi yüz kere daha dinleyebilmek için neler verebileceğini anlıyor.

Değeri kaybetmeden öğrenmek

Hayat bana şunu öğretti:

İnsan bazı şeylerin değerini kaybedince öğrenmemeli.

• Anneniz hayattaysa sesini kaydedin.

• Babanız hayattaysa onunla oturup çocukluğunu sorun.

“Baba, sen küçükken nasıldın?” deyin. Bakın nasıl gözleri parlayacak.

Çünkü yaşlanan insanların en büyük ihtiyaçlarından biri hatırlanmaktır.

Roller değişiyor

Biz büyürken onların yaşlandığını fark etmiyoruz.

Bir zamanlar elimizden tutup karşıdan karşıya geçiren annemizin bir gün bizim kolumuza ihtiyaç duyacağını düşünemiyoruz.

Bir zamanlar bizi omzuna alan babamızın bir gün merdiven çıkarken yorulabileceğini kabul etmek istemiyoruz.

Ama hayat böyle.

Roller değişiyor.
Çocuklar büyüyor.
Anne babalar yaşlanıyor.
Ve zaman hiç kimse için durmuyor.

Hayatın sonunda hatırlananlar

Bugün belki çok yoğunsunuz. Toplantınız vardır. Çocuğunuzun kursu vardır. Yetiştirmeniz gereken işler vardır.

Ama hayatın sonunda insan yaptığı toplantıları hatırlamıyor. Sevdiği insanların sesini hatırlıyor.

O yüzden bu yazıyı okuduktan sonra anneniz veya babanız hayattaysa onları arayın.

Özel bir şey söylemeniz gerekmiyor.

“Sesini duymak istedim.”

deyin.

Belki size sıradan gelecek. Ama karşı tarafta bir insanın bütün gününü güzelleştirebilir.

Ve unutmayın: Bazı telefonları bugün açmazsak yarın aramak istediğimizde karşı tarafta kimse olmayabilir.